1st Rule คุณต้องเป็นนักปฏิบัติ

มีนักปีนเขาหนุ่มคนหนึ่งที่นิยมการปีนเขาสูงๆ

เพื่อทำลายสถิติของตัวเองตลอดเวลาและในวันหนึ่ง

เขาก็เดินทางเพื่อ ที่จะไปปีนเขาในต่างแดน

เพื่อค้นหาความท้าทายใหม่ๆ จนได้เจอภูเขาอยู่ลูกหนึ่ง

ที่มีความสูงตามที่เขาต้องการแต่ติด ตรงที่ว่าเขาเตรียมเสบียงมาไม่พอ

เขาเลยต้องการรู้ว่าการปีนเขาลูกนี้ต้องใช้เวลาโดยประมาณแล้วกี่วัน

พอดีมียายแก่ นั่งอยู่ตรงตีนเขา ชายหนุ่มจึงเขาไปถามยายแก่ว่า



ชายหนุ่ม : คุณยายครับ ภูเขาลูกนี้ต้องใช้เวลากี่วันถึงจะปีนถึงยอดเขา

ยายแก่ : .......

ชายหนุ่ม : เอ้อ....คุณยายครับ ต้องใช้เวลากี่วันครับ

ยายแก่ : .......

ชายหนุ่ม : นี้คุณยาย ไม่ได้ยินผมพูดเหรอ...ผมถามว่า ถ้าจะปีนเขาหนะ ต้องใช้เวลากี่วัน

ยายแก่ : ......

ชายหนุ่ม : โอ้ยยย...ไม่ถามแล้ว เดินเองก็ได้


แล้วชายหนุ่มก็เริ่มเดินพอเดินไปได้ไม่ไกลนัก ก็มีเสียงตะโกนตามหลังมาว่า

ยายแก่ : 4 วัน ถ้าจะปีนเขาลูกนี้ต้องใช้เวลา 4 วัน

ชายหนุ่มมีอาการมึนและงงมาก เลยเดินกลับไปหายายแก่ แล้วถามว่า



ชายหนุ่ม : แล้วทำไมตอนผมถาม ยายไม่เห็นจะตอบผมเลย



ยายแก่ : ก็ฉันไม่รู้ ว่าเอ็งหนะ จะเริ่มเดินเมื่อไหร่หนิ


นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า --

การลงมือทำเป็นสิ่งสำคัญ

รู้แต่ไม่ได้ทำ = ไม่รู้

ความรู้เป็นแค่ส่วนหนึ่งในการประสบความสำเร็จ
ความสามารถในการใช้ความรู้ การลงมือทำ "เท่านั้น"

ที่ก่อให้เกิดความสำเร็จ